Plany nadgonienia wielu spraw i wykonania garści innych istotnych zadań chwilowo sparaliżowane – mimo obiecujących postępów wróg powraca z odsieczą. Następuje przykucie do łóżka na kilka (o tych kilka za dużo) dni, wobec czego muszę spasować. Złości mnie ta niemożność działania, litery i cyfry zlewające się w czarne plamy tuszu, ciało nie tolerujące dźwięków nie będących szeptem ani pożywienia innego niż pieczywo z masłem. Rozdrażnienie potęguje świadomość bezproduktywnie uciekającego czasu i nieprzesuwalność wiszących nad głową terminów. Czy naprawdę nie da się przełożyć tego mojego chorowania na inny termin? Mam w grafiku trochę wolnego czasu przed Nowym Rokiem.

Termin upragnionego szkolenia zbliża się wielkimi krokami, właściwie już czas najwyższy decydować, bukować bilet, a ja wciąż słaba i z zaległościami, których nadrobienie ustanowiłam warunkiem wyjazdu. Owszem, podgoniłam gilotynę, ale to wciąż za mało. Nadal też przede mną wizyta u przesympatycznego lekarza, który podejmie decyzję – ciąć czy nie. Następna szansa na to szkolenie w połowie lutego.

Ph. donosi, że będzie dwa dni w Berlinie, zanim wchłonie go kontrakt w kolejnym bardzo dalekim kraju (o restrykcyjnych warunkach wjazdu ze względów bezpieczeństwa), a ja nerwowo zerkam na termometr – niech chociaż gorączka mi spadnie, żebym mogła wsiąść w pociąg, z resztą dolegliwości sobie poradzę.

PS. Dla zwolenników happy-endów: Temperatura obniżyła się do akceptowalnego poziomu, a organizm zaczął przyjmować szerszy wachlarz pokarmów, więc dzisiejszy wpis sponsoruje jeden z berlińskich hot spotów

Szczęście ma dla mnie barwę henny, którą na mojej dłoni tradycyjny wzór maluje młoda dziewczyna o pakistańskich korzeniach.

Szczęście ma dla mnie twarz pięciolatka, który wyłowiwszy mnie z tłumu, rzuca mi się na szyję z radosnym okrzykiem: „Ciociu, popatrz, jak ja uduszam z miłości!”

Szczęście ma dla mnie temperaturę ciała śpiącego Ph., który swoim ciepłem ogrzewa moje sny.

Szczęście ma dla mnie dotyk trawy, po której biegam i tańczę boso w parku.

Szczęście ma dla mnie dźwięk strzelających w ogniu polan drewna, słyszalnych mimo dziarskiego śpiewu przy akompaniamencie gitary.

Szczęście ma dla mnie zapach soli morskiej w wilgotnym powietrzu, którym silny wiatr wypełnia brukowane uliczki miasta.

Szczęście ma dla mnie kształt okręgu, który tworzą moi przyjaciele wokół zgromadzonych na podłodze pyszności, czekając na zachód słońca, by zasiąść do iftar.

Szczęście ma dla mnie smak przypraw korzennych w grzanym winie i herbacie, bez których nie obędą się spotkania w deszczowe wieczory, pełne rozmów o najważniejszych sprawach tego świata.

W trzeciej części filmu „Niekończąca się opowieść” pamięć Bastiana, głównego bohatera, przybiera formę szklanej misy wypełnionej po brzegi kryształowymi kulkami. W przejmująco chłodne dni chciałabym sięgnąć do takiej misy, by obejrzeć i przeżyć znów własne kryształowe wspomnienia, nie popadając równocześnie w melancholię. Chciałabym mniej tęsknić do miejsc, w których zostawiłam część siebie.

Za oknem jesień. Nie mogę do niej przywyknąć, wciąż mi zimno, wyciągam z szafy gruby sweter, włączam ogrzewanie.

Kolejny raz w tym kwartale odwiedzam tego sympatycznego lekarza, niechcący martwię go wynikami badań, znów słyszę: “Bardzo nie chcę Pani ciąć, naprawdę”. Wychodzę z plikiem recept i skomplikowanym grafikiem dawkowania.

Próbuję wykrzesać z siebie jak najwięcej energii do pracy nad sprawą, która wisi nade mną jak gilotyna, gotowa w każdej chwili spaść i odciąć mi głowę. Wyznaczam konkretne cele i ścigam się z czasem.

Nieśmiało snuję pomysły i robię plany, jeszcze bardzo wstępne, zależne od wielu czynników, na które nie mam wpływu. Bardzo chcę pojechać na czterotygodniowe szkolenie i choć obawiam się, iż fundusze i wspomniana gilotyna nie pozwolą mi zrobić tego w listopadzie, nie poddam się tak łatwo.

Pielęgnuję selektywną percepcję, udaję, że stanu podgorączkowego nie ma oraz nie odczuwam skutków ubocznych koktajlu leków. Podlewam wrzosy stojące na parapecie, wpatruję się w brzozy za oknem, ogrzewam dłonie i policzki kubkiem pachnącej kawy. Wierzę, że będzie dobrze.

Jestem. Tęskniłam. Bardzo.

And it’s too hard to focus through all this doubt,

I keep making these to-do lists, but nothing gets crossed out.

Conor Oberst, Nothing Gets Crossed Out

Od poprzedniej notki czasu jakby nie przybyło. Tonę w zaległościach, puste miejsca po pozycjach, które z satysfakcją skreślam z listy rzeczy do zrobienia, szybko wypełniają się kolejnymi.

Od czasu do czasu lekko drżą mi dłonie. To skutek uboczny leków, nic groźnego, a jednak czuję się nieswojo, gdy kolejny raz rozlewam niesioną herbatę.

Mam dziwne poczucie, że pewnym sensie zataczam koło. Znów kiepsko sypiam, wracają wyczerpujące sny, dręczące fale pół-świadomych wspomnień. Wracają słabość i napady bólu, o których zdążyłam już zapomnieć. Przy łóżku kładę dodatkowy listek tabletek i „zestaw awaryjny”, do łask przywracam sprawdzone specyfiki – poduszkę elektryczną, melisę, ukochane fragmenty Grey’s Anatomy, prozę Murakamiego. Próbuję odgonić rozczarowanie samą sobą – po wielu tygodniach radości z poprawy nie rozumiem, skąd ten nagły krok w tył.

Dni robią się coraz gorętsze. Gdy burza ochładza powietrze, wychodzę na chwilę taras, czytam „Na północ od granicy, na zachód od słońca” i zachwycam się napotkanym fragmentem:

Długo wpatrywałem się w mokre od deszczu jezdnie. Raz jeszcze stałem się dwunastoletnim chłopcem, godzinami gapiącym się na deszcz. Jeśli wystarczająco długo patrzy się na deszcz i nie myśli o niczym, człowieka stopniowo ogarnia uczucie, że jego ciało się uwalnia, otrząsa z rzeczywistości świata. Deszcz ma hipnotyzującą moc.

Przypadkiem trafiam na „Niebo nad Paryżem” któregoś wieczora. Przypominam sobie swój zeszłoroczny zachwyt nad tym pełnym uroku filmem i Ph. szepczącego, że zabierze mnie kiedyś do Paryża.

Tak, brakuje mi tego naszego współdzielenia codzienności.

Po powrocie zasypuje mnie ogrom spraw do załatwienia. Mam wrażenie, że jedna doba uciekła mi gdzieś w próżnię. Porządkuję tę kakofonię zadań za pomocą list rzeczy do zrobienia, notatek, dodatkowych wpisów w kalendarzu. Przypominam sobie o zegarku, rytmie godzin i minut. Powoli ogarniam chaos.

Rankami za oknem mleko, słońce wychodzi zza chmur dopiero, gdy docieram do pracy. Momentalnie porywa mnie wir obowiązków. Przez pierwsze dni próbuję pacyfikować bóle głowy i przeraźliwe ziewanie kawą, ale przy braku efektów po drugiej filiżance wywieszam białą flagę. Na szczęście jest jeszcze dobra energia zespołu, dzięki której szybko wracam na właściwe tory i kolejny raz przekonuję się, że z każdym tygodniem kocham tę pracę jeszcze bardziej. Wieczorem otwieram okno, by nacieszyć się majową burzą nad Poznaniem.

Spacerując między półkami w poszukiwaniu prezentu ślubnego dla M. i Ś., nie mogę nie wziąć do ręki tej książki Wojciecha Jagielskiego. Pragnę jej natychmiast, odkładam równie szybko – wszystko w swoim czasie. Po kilkunastu minutach jednak po nią wracam, choć obiecuję sobie, że zajrzę do niej dopiero, gdy dokończę porządkowanie własnych wrażeń z Ugandy.

Kupiłabym trochę czasu.

Wróciłam. Cała, zdrowa, naładowana pozytywną energią.

Szersza relacja pojawi się, gdy tylko odeśpię niemal dwudziestogodzinną podróż, przystosuję się na nowo do starych realiów i ogarnę notatki z wyjazdu.

Rezerwacja potwierdzona. Bazgrzę po liście spraw do załatwienia przed wyjazdem, skreślając kwestie już wykonane i dopisując nowe. Pakuję prezent urodzinowy dla Ph. – książkę Kapuścińskiego po angielsku. Trochę niedowierzam.

Następnego dnia wyciągam walizkę i wtedy powoli zaczyna do mnie docierać. Nagle uderza mnie fala tęsknoty, wybudzona z dotychczasowego letargu realną wizją tak rychłego spotkania. Przygotowuję rzeczy do zabrania, słuchając w Trójce Polskiego Topu Wszech Czasów. Najpierw nieśmiało podśpiewuję, by po paru minutach rozśpiewać się na całe gardło i wypełnić głosem pokój. Niepokój odpuszcza. Przez otwarte okno czuję, jak pachnie bez.

Wybieram muzykę na podróż, a decyzję w kwestii lektury do samolotu odkładam na ostatnią chwilę – wciąż waham się między „Pchlim pałacem” Elif Safak a „Doktryną szoku” Naomi Klein. Niewykluczone też, że ograniczę się do materiałów związanych z pracą albo skusi mnie coś w Berlinie.

Na dzisiejsze popołudnie zostają mi ostatnie drobiazgi do dopakowania, cała reszta już pozałatwiana, posprawdzana i podopinana, co nie powstrzymuje mnie przed sprawdzeniem wszystkiego kolejny raz.

A jutro jadę. Tam, gdzie podobno ananasy są najpyszniejsze.

Weekend z ważną decyzją. Mimo z szansy, którą za sobą niesie, wątpliwości nie odpuszczają. Pomaga rozmowa – długa, szczera, potrzebna. Otwartość, na jaką nie miałam odwagi od dawna. Autentyczne pragnienie wzajemnego zrozumienia. Przekonuję się, że przed ostateczną decyzją o złożeniu broni warto spróbować jeszcze raz. Czasem to właśnie wtedy się udaje.

Poniedziałek nieco odmienny. Głos Ph. tak pełen smutku, aż słońce gaśnie. Próbuję wlać bliskość w słuchawkę, ale czuję się bezsilna. Męczę się przez noc, następnego dnia boli mnie prażące słońce, ścisk w komunikacji miejskiej i ciało potrąconego kota na poboczu.

Popołudnie spędzam na zajęciach z szóstoklasistą. Rozczula mnie lekką nieporadnością, imponuje błyskotliwością i przy okazji rozśmiesza do łez, co okazuje się tak skutecznym lekarstwem na wirus zwątpienia, że wracając, wybieram dłuższą drogę przez park i nucę tę piosenkę.