And it’s too hard to focus through all this doubt,

I keep making these to-do lists, but nothing gets crossed out.

Conor Oberst, Nothing Gets Crossed Out

Weekend z ważną decyzją. Mimo z szansy, którą za sobą niesie, wątpliwości nie odpuszczają. Pomaga rozmowa – długa, szczera, potrzebna. Otwartość, na jaką nie miałam odwagi od dawna. Autentyczne pragnienie wzajemnego zrozumienia. Przekonuję się, że przed ostateczną decyzją o złożeniu broni warto spróbować jeszcze raz. Czasem to właśnie wtedy się udaje.

Poniedziałek nieco odmienny. Głos Ph. tak pełen smutku, aż słońce gaśnie. Próbuję wlać bliskość w słuchawkę, ale czuję się bezsilna. Męczę się przez noc, następnego dnia boli mnie prażące słońce, ścisk w komunikacji miejskiej i ciało potrąconego kota na poboczu.

Popołudnie spędzam na zajęciach z szóstoklasistą. Rozczula mnie lekką nieporadnością, imponuje błyskotliwością i przy okazji rozśmiesza do łez, co okazuje się tak skutecznym lekarstwem na wirus zwątpienia, że wracając, wybieram dłuższą drogę przez park i nucę tę piosenkę.

Studiowanie kierunku, który nie ma swojego polskiego odpowiednika oraz nie daje wyraźnie sprecyzowanego zawodu (prawnik, lekarz, ekonomista, nauczyciel) wymaga wielokrotnego tłumaczenia – co to jest, po co mi to, kim będę*. Gdy mnie pytają, nie irytuję się na sformułowania sugerujące, jakoby to, co robimy musiało gwarantować wymierne korzyści lub wyrokowało o statusie społecznym. Opowiadam szczegółowo, z pasją, najdokładniej jak potrafię. Choć pierwszą myślą jest zawsze – posłuchaj.

* A kim będę we wrześniu? Człowiekiem. Zupełnie innym, zmieniającym się każdego dnia i tym samym, co zawsze.