Dwa kroki w przód, jeden w tył

Od poprzedniej notki czasu jakby nie przybyło. Tonę w zaległościach, puste miejsca po pozycjach, które z satysfakcją skreślam z listy rzeczy do zrobienia, szybko wypełniają się kolejnymi.

Od czasu do czasu lekko drżą mi dłonie. To skutek uboczny leków, nic groźnego, a jednak czuję się nieswojo, gdy kolejny raz rozlewam niesioną herbatę.

Mam dziwne poczucie, że pewnym sensie zataczam koło. Znów kiepsko sypiam, wracają wyczerpujące sny, dręczące fale pół-świadomych wspomnień. Wracają słabość i napady bólu, o których zdążyłam już zapomnieć. Przy łóżku kładę dodatkowy listek tabletek i „zestaw awaryjny”, do łask przywracam sprawdzone specyfiki – poduszkę elektryczną, melisę, ukochane fragmenty Grey’s Anatomy, prozę Murakamiego. Próbuję odgonić rozczarowanie samą sobą – po wielu tygodniach radości z poprawy nie rozumiem, skąd ten nagły krok w tył.

Dni robią się coraz gorętsze. Gdy burza ochładza powietrze, wychodzę na chwilę taras, czytam „Na północ od granicy, na zachód od słońca” i zachwycam się napotkanym fragmentem:

Długo wpatrywałem się w mokre od deszczu jezdnie. Raz jeszcze stałem się dwunastoletnim chłopcem, godzinami gapiącym się na deszcz. Jeśli wystarczająco długo patrzy się na deszcz i nie myśli o niczym, człowieka stopniowo ogarnia uczucie, że jego ciało się uwalnia, otrząsa z rzeczywistości świata. Deszcz ma hipnotyzującą moc.

Przypadkiem trafiam na „Niebo nad Paryżem” któregoś wieczora. Przypominam sobie swój zeszłoroczny zachwyt nad tym pełnym uroku filmem i Ph. szepczącego, że zabierze mnie kiedyś do Paryża.

Tak, brakuje mi tego naszego współdzielenia codzienności.

Kupię czas. Cena bez znaczenia.

Po powrocie zasypuje mnie ogrom spraw do załatwienia. Mam wrażenie, że jedna doba uciekła mi gdzieś w próżnię. Porządkuję tę kakofonię zadań za pomocą list rzeczy do zrobienia, notatek, dodatkowych wpisów w kalendarzu. Przypominam sobie o zegarku, rytmie godzin i minut. Powoli ogarniam chaos.

Rankami za oknem mleko, słońce wychodzi zza chmur dopiero, gdy docieram do pracy. Momentalnie porywa mnie wir obowiązków. Przez pierwsze dni próbuję pacyfikować bóle głowy i przeraźliwe ziewanie kawą, ale przy braku efektów po drugiej filiżance wywieszam białą flagę. Na szczęście jest jeszcze dobra energia zespołu, dzięki której szybko wracam na właściwe tory i kolejny raz przekonuję się, że z każdym tygodniem kocham tę pracę jeszcze bardziej. Wieczorem otwieram okno, by nacieszyć się majową burzą nad Poznaniem.

Spacerując między półkami w poszukiwaniu prezentu ślubnego dla M. i Ś., nie mogę nie wziąć do ręki tej książki Wojciecha Jagielskiego. Pragnę jej natychmiast, odkładam równie szybko – wszystko w swoim czasie. Po kilkunastu minutach jednak po nią wracam, choć obiecuję sobie, że zajrzę do niej dopiero, gdy dokończę porządkowanie własnych wrażeń z Ugandy.

Kupiłabym trochę czasu.

O pisaniu.

Gdy przewracam kartki wstecz i odczytuję te swoje zapiski, to tak jakbym zapalała zapałki w ciemności. Obrazki, scenki z życia wyłaniają się z mroku na chwilę i gasną razem z wątłym płomykiem. Ale przecież są zatrzymane i znów mogę „rozpalić” od nich swoją pamięć.

Nie tak wiele zostaje „na zawsze”, a jednak wydaje mi się, że to, co zapisane, zostaje uratowane i jest potem jak odnaleziony skarb, cenne znalezisko, wiecznotrwała chwila.

Ludzie, którzy nie zapisują swego życia, wydają mi się szaleńcami, lekkoduchami, umierają cali każdego dnia, nawet o tym nie wiedząc.

[Anna Janko, "Dziewczyna z zapałkami"]

Nie jestem tak surowa wobec innych. Sama jednak piszę, odkąd pamiętam i nie wyobrażam sobie, by mogło być inaczej*. Notuję na karteluszkach, serwetkach, tyłach wizytówek, ulotkach, paragonach, marginesach książek, stronach kalendarza. Pióro, ołówek i kilka kartek to pierwsze, co wkładam do torebki. Bez czegoś do pisania przy sobie czuję się naga.

Piszę, więc jestem.

[*Wyjątek zrobiłam tylko dla momentów, gdy było bardzo źle, na zasadzie wyparcia – bez dokumentacji słownej łatwiej udawać, że się nie zdarzyły.]

Już czas.

“I nadeszła chwila, w której ryzyko pozostania ściśniętym pąkiem stało się bardziej bolesne niż ryzyko rozkwitnięcia.”

[Anais Nin]

Tak. Czuję, że już czas.