Bezdech

Ostatnie dwa tygodnie tak intensywne, jakby miały pomieścić miesiąc. Pyszne spotkanie z nieprzyzwoicie wprost opaloną make-up, która podstępem nakłania mnie do współ-spożycia różowego wina i przymyka oko proroka na moje zmęczenie. Wiosenne porządki, podczas których niczym trup z szafy wyskakuje wstępna lista gości weselnych sprzed kilku lat. Święta tłoczne, ze spięciami i niedoborem przestrzeni, ale też pod znakiem słońca i kwitnących hiacyntów. Ożywczy, kilkugodzinny spacer z D., która wpadła do Polski na kilka dni, jak haust świeżego powietrza. Radosne dni absolutnego zakochania w pracy przeplatane zawrotami głowy, a jakże. Dusza pełna satysfakcji, ciało wyczerpane, adaptujące się zbyt powoli do nowych warunków. Złamanie niepisanej umowy skutkuje sabotażem, gdy nagle błędnik przegrywa z siłą grawitacji, splot słoneczny zmienia się w betonowy węzeł gordyjski, a policzek zsuwa się po chłodnych drzwiach windy. Kilkadziesiąt głębokich wdechów i wydechów oraz pół litra wody później ustępuję, wracam do domu.

Ziołowa herbata, termofor, cisza, sen. I zapewnienia Ph., że wkrótce pojawi się rozwiązanie, na przekór kilometrom, walutom i rozsądkowi.